anaparastasis

Sunday, 12 August 2012 08:59

από την Κολωνία με αγάπη

Βρίσκομαι λίγα τετράγωνα μακριά από την Όπερα της πόλης, όπου ο Keith Jarrett έκανε την περίφημη εμφάνιση -γνωστή ως "The Koln Concert". Λίγα παραπάνω τετράγωνα από το κτίριο του WDR -της Γερμανικής Ραδιοφωνίας- όπου ξεκίνησε τις ηχητικές αναζητήσεις του ο Karlheinz Stockhausen. Ιστορία. Κάτω μας, στις αίθουσες του αχανούς Museum Ludwig, οι ανάσες του Picasso και του Matisse είναι φυλαγμένες με μεγάλη φροντίδα, μαζί με τις άγριες γραμμές των Γερμανών Εξπρεσιονιστών και τα υπερβολικά γλυπτά του Claes Oldenburg. Στο ίδιο κτίριο και η Φιλαρμονική της Κολωνίας, που απόψε φιλοξενεί παράσταση μπαλέτου. Στέκομαι στην ταράτσα του μουσείου, στη σκιά του απέραντου Καθεδρικού Ναού γνωστού ως Dom -σύμβολο της πόλης που δεν μπορεί να κρυφτεί από το μάτι σου όπου κι αν βρίσκεσαι, μνημείο ανθρώπινου μόχθου και εκκλησιαστικής υπερβολής, που χρειάστηκε πάνω από τέσσερις αιώνες για να ολοκληρωθεί. Γυρίζοντας το βλέμμα πάνω από τις οροφές των κτιρίων της πόλης, ξεχωρίζουν κάθε τόσο οι κορυφές των δεκάδων Καθεδρικών Ναών. Το σούρουπο σβήνει το τελευταίο φως του, παίρνοντας μαζί τη λίγη θέρμη του ήλιου· είναι κατακαλόκαιρο και όλοι φοράνε μπουφάν. Ξέρω σίγουρα πως δεν πρόκειται να παρακολουθήσουν μια καλοκαιρινή ταινία, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είναι καλοκαίρι. Τουλάχιστον όχι στην ταράτσα του μουσείου Ludwig.

 

Κάθε θεατής παίρνει το καρεκλάκι μόνος του και βρίσκει τη δική του θέση. Ο Frank Dommert, ο δραστήριος συντονιστής της ομάδας ReiheM -με το πιο όμορφο δισκάδικο στην πόλη και ένα εκλεκτικό label πειραματικής μουσικής- αναγγέλει στα γερμανικά την ταινία και τη συζήτηση που θα ακολουθήσει. Ο Καθεδρικός, ακριβώς απέναντι από την οθόνη προβολής και πάντα πάνω μας, φωταγωγείται και δείχνει ακόμα πιο επιβλητικός. Πρώτες εικόνες στο πανί. Τίτλοι αρχής. Ο Χρήστου κερδίζει τους Γερμανούς. Το συνηθίζει άλλωστε, δεκαετίες τώρα.

Το κάτι παραπάνω από δροσερό κλίμα της αυγουστιάτικης νύχτας της Κολωνίας και ...το μικρό υψόμετρο της ταράτσας, δεν μας αφήνουν πολλά περιθώρια για κουβέντα μετά. Παρ'όλα αυτά, υπάρχει μεγάλη διάθεση για περισσότερο Χρήστου, για πληροφορίες, για τη ζωή του, τον κόσμο του, τους άλλους συνθέτες, τις εκτελέσεις. Μετά, πίνοντας μπύρα, ακούμε από τα ηχεία την Τοκάτα για πιάνο και ορχήστρα, μαζί με την Εναντιοδρομία. Ο Χρήστου για άλλη μια φορά δικαιώνει τα στοιχήματά μας: δεν πρόκειται για "δύσκολη" μουσική, αλλά για τεκμήριο ειλικρίνειας και αμεσότητας. Επιστροφή με λίγη περηφάνια περισσότερη στις αποσκευές. Επόμενη στάση: Χίος.

 

Η ταράτσα του μουσείου, φωτογραφημένη από κάποιο επίπεδο του Dom.

Προετοιμάζοντας την προβολή...

Το δωματιάκι προβολής στην ταράτσα του μουσείου,
μικρή κουκκίδα μπροστά στο επιβλητικό μεγαλείο του Dom.

 

 

βάλε το banner στο blog σου

 

βάλε το banner στο blog σου