Είναι κουρασμένη λέξη η «εμπειρία» και ταλαιπωρημένη από την πολλή της χρήση, ωστόσο είναι αυτή που έρχεται πρώτη στο μυαλό αναφορικά με το "Anaparastasis". Υπάρχουν στιγμές στο ντοκιμαντέρ που η μουσική του Γιάννη Xρήστου ηχεί στα αυτιά σου με τρόπο που ευθέως σε κλονίζει. Ακόμη κι αν θα μπορούσα να φανταστώ θεατές που δεν θα τους άρεσε το ντοκιμαντέρ, δυσκολεύομαι πολύ να φανταστώ θεατή που θα το δει και θα φύγει ανεπηρέαστος, θεατή που θα το δει και ο έξω από κάθε πεπατημένη μουσικός κόσμος του Χρήστου δεν θα τον ταράξει, δεν θα τον ξεβολέψει, δεν θα τον κάνει να νιώσει ότι έρχεται σε επαφή με κάτι βαθύτατα δυνατό. Ο Ζουλιάτης λειτουργεί σαν ένας κινηματογραφικός απόστολος του Χρήστου, προσφέροντάς μας ένα έργο - κιβωτό του στίγματος ενός ιδιοφυή συνθέτη, προσφέροντας μας μια ταινία η επιδραστικότητα της οποίας είναι αντιστρόφως ανάλογη των μέσων που είχε στη διάθεσή του συναρμολογώντας την επί χρόνια. 
Old Boy [old-boy.blogspot.gr, Unfollow, elculture.gr] [link]
 
Ήθελα να μιλήσω για το ντοκιμαντέρ του Κωστή Ζουλιάτη για τον Γιάννη Χρήστου. Για αυτή τη μουσική που δεν μας έδειξαν, ποιός ξέρει γιατί. Ίσως, γιατί φοβόντουσαν ότι αν την ακούγαμε νωρίτερα, θα αρνουμαστε να γράψουμε πανελλήνιες παπαγαλίζοντας. Αντίθετα, θα σημειώναμε εκεί, στο επίσημο χαρτί, ανάσες, πρόσωπα και νότες της ζωής που φανταστήκαμε.
Το Βυτίο [tovytio.wordpress.com] [link]
 
Όσο έβλεπα την ταινία, ομολογώ ότι δεν ήθελα να τελειώσει, από την μία γιατί ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια μου μια τόσο αντισυμβατική φυσιογνωμία που πραγματικά θα ήθελα πολύ να γνωρίσω και δεύτερον γιατί πραγματικά ακόμη και μέσω της ταινίας ένιωθα αυτήν την ενέργεια που με τόσο μεγάλη λεπτομέρεια έψαχνε να βρει ο συνθέτης στην ζωή του. […] Ένα ευχαριστώ στον εμπνευστή και δημιουργό της ταινίας, Κωστή Ζουλιάτη, που τυχαίνει να είναι και ένας από τους αγαπημένους  μου μουσικούς που ανήκουν χρονικά στην γενιά μου και φυσικά σε όσους έκαναν εφικτή αυτήν την εισαγωγή και παρουσίαση στον υπέροχο κόσμο του Γιάννη Χρήστου.
Hermes Sky [streetcollective.blogspot.gr] [link]
 
Υποκλίνομαι στην ευαισθησία, την δημιουργικότητα, την φαντασία και τη γνώση ενός νέου ανθρώπου, ο οποίος επέλεξε να ασχοληθεί τόσο ουσιαστικά με την περίπτωση του Γιάννη Χρήστου.
Παναγιώτης Ανδριόπουλος [panagiotisandriopoulos.blogspot.gr] [link]