Η ταινία ήταν ένα δώρο, ένα προνόμιο. Οι εικόνες από τα αρχεία, οι συναυλίες, οι άνθρωποι που μιλούν για τον μοναδικά ταλαντούχο Χρήστου, ήταν κατ’εμένα η ανταμοιβή που άξιζε για το θάρρος του να κατανοεί τη μουσική με μια τόσο προσωπική οπτική, να επιτρέπει και να προσκαλεί το κοινό του να ακούσει τον κόσμο με έναν διαφορετικό τρόπο –πολύ μακριά από την παράδοση, σκεπτόμενος ίσως το μέλλον.
Hugo Chaparro [Muestra Internacional Documental, Colombia]
 
Το εξαιρετικό αυτό συγκροτημένο και πυκνό ντοκιμαντέρ πολλαπλών επιπέδων για τη ζωή και την κατανόηση του έργου του Γιάννη Χρήστου, δόθηκε από το Ζουλιάτη με τέτοιο συναρπαστικό τρόπο που καθηλώνει το θεατή σ’αυτή τη μουσική περιπέτεια, πέρα από τα όρια της εννοιολογικής τέχνης. Ακόμα και αυτή η επιλογή του Ζουλιάτη να ακολουθήσει μια σκηνοθετική δομή με μουσικό σχεδόν ρυθμό στο μοντάζ, μετουσιώνει την ορμή των έργων του Χρήστου σε μέγιστο πολιτικό γεγονός, καθώς τελικά δημιουργεί στο κοινό τις απαραίτητες συνειρμικές γέφυρες που συνδέουν το έργο και την εποχή που το γέννησε με τη σημερινή πολιτική συγκυρία. [...] Αυτός ο καταιγισμός πληροφοριών ακολουθεί έναν απίστευτο αφηγηματικό ρυθμό που ρέει, επιτρέποντας στο θεατή όχι μόνο να ενημερωθεί για το φαινόμενο Χρήστου, αλλά να νιώσει στο πετσί του αυτή την ασυγκράτητη δύναμη της μουσικής του [...].
Ιφιγένεια Καλαντζή [902FM, Δρόμος της Αριστεράς]
 
Ένα από τα καλύτερα μουσικά ελληνικά ντοκιμαντέρ των τελευταίων ετών [...] Από αυτά που δεν χάνεις.
Άκης Καπράνος [Τα Νέα]
 

Το μεράκι και το πάθος του Ζουλιάτη συναρμολογούν ένα από τα πιο βιωματικά ντοκιμαντέρ που μπορεί κανείς να δει. Όπως η μουσική του Χρήστου. Τρέξτε και αφήστε τις Πύρινες Γλώσσες να σας καταναλώσουν.
Φοίβος Κρομμύδας [popaganda.gr]
 
[...] Με τη συγκροτημένη μεθοδολογία, το πάθος και τη διεξοδική του έρευνα «ξεκλειδώνει» αθέατες πόρτες και ανακαλύπτει μυστικούς δρόμους προς την καρδιά ενός θαυμαστού καινούριου κόσμου, τον οποίο κατορθώνει να αναδείξει ως συναρπαστικά προσιτό και γοητευτικά οικείο
Χρήστος Μήτσης [Αθηνόραμα]
 
[...] ξεχώρισε και το ελληνικό φιλμ «Anaparastasis: Η Ζωή Και Το Έργο του Γιάννη Χρήστου (1926-1970)», μια εμπεριστατωμένη και αφηγηματικά ζωηρή κινηματογραφική βιογραφία πάνω στη ζωή του σπουδαίου avant-garde μουσικού –το οποίο είναι μάλιστα και υποψήφιο για το βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Γιάγκος Αντίοχος [Αθηνόραμα]
 
Ο Κωστής Ζουλιάτης, αν και δεν δηλώνει σκηνοθέτης αλλά μουσικός, φαίνεται να είναι ο πλέον κατάλληλος δημιουργός του ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του αδικοχαμένου Γιάννη Χρήστου, ενός από τους σημαντικότερους έλληνες συνθέτες και φιλοσόφους της μουσικής του 20ού αιώνα, το έργο του οποίου οφείλουμε όλοι να γνωρίσουμε. [...] Η επιτυχία του εν λόγω ντοκιμαντέρ που διεκδικεί βραβείο από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, βασίζεται στη μεγάλη έρευνα που πραγματοποίησαν οι συντελεστές του για τη συλλογή στοιχείων κι αρχειακού υλικού, στις συνεντεύξεις στενών συνεργατών του συνθέτη καθώς και στη διάθεση του σκηνοθέτη -εδώ βοηθούν οι μουσικές σπουδές του- να επεξηγήσει το έργο του Χρήστου. Με τη χρήση διάφορων σκίτσων, παρτιτούρων και σημειώσεων από το αρχείο του συνθέτη, τα οποία παρουσιάζονται στην οθόνη σε αντιπαραβολή με το έργο του, ο Ζουλιάτης δεν αφήνει τα περιθώρια σε κανέναν να έχει απορίες για τα πρότζεκτ της μουσικής αυτής ιδιοφυΐας. Σίγουρα πρόκειται για κάτι παραπάνω από ένα μουσικό ντοκιμαντέρ, που αφήνει τον θεατή μουδιασμένο να αναλογιστεί το τεράστιο κόστος του πρόωρου θανάτου του στην πολιτιστική κληρονομιά του τόπου.
Νάνσυ Μιχαηλίδου [cine.gr]
 
Ο Κωστής Ζουλιάτης δεν είναι κινηματογραφιστής αλλά μουσικός και μουσικολόγος που ξεκίνησε να ασχολείται με τον Γιάννη Χρήστου μέσα απο μια πτυχιακή εργασία για το πανεπιστήμιο. Ανέλπιστα αλλά εντελώς ευχάριστα η μελέτη εξελίχθηκε σε μια ταινία τεκμηρίωσης μεγάλου μήκους που η ετοιμασία και το γύρισμα της κράτησαν περίπου 10 χρόνια! Ο Ζουλιάτης διασώζει πολύτιμες μαρτυρίες απο φίλους, συνεργάτες και μελετητές του Χρήστου (άθελα της η ταινία γίνεται και ένα ημερολόγιο της τεχνικής εξέλιξης του κινηματογράφου αφού ξεκίνησε γύρισμα με μια ερασιτενχνική κάμερα του 2000 για να εξελιχθεί ποιοτικά η τεκμηρίωση μέσα απο τις ψηφιακές DV CAM του 2012). Πανάξια υποψήφια για το βραβείο ντοκιμαντέρ της Ελληνικής Κινηματογραφικής Ακαδημίας η ταινία δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ για τον Χρήστου, αλλά μια ταινία που πάλλεται απο την μουσική και την φιλοσοφία του Γιάννη Χρήστου, δημιουργώντας ένα εκπληκτικό περιβάλλον. Εύχομαι η ταινία να βρει διανομή!
Γιάννης Γκροσδάνης [Εξώστης]
 
Για τον Χρήστου η μουσική ήταν ένα πείραμα, ένας τρόπος να μετατρέψει το κοινό σε κοινωνό των όσων συμβαίνουν στη σκηνή. Με στοιχεία από το σύγχρονο σωματικό θέατρο, η μουσική του Χρήστου μετατρέπεται σε μία μυσταγωγία και έναν ήχο που απαιτεί την προσοχή, αν όχι και την συναισθηματική εμπλοκή του θεατή. Το ίδιο και η ταινία του Κ.Ζουλιάτη. Ξεκινά μάλλον συμβατικά με την εξιστόρηση των πρώτων χρόνων της ζωής του Χρήστου, το ενδιαφέρον του για την ψυχανάλυση (η οποία κατατρέχει όλο το έργο του), τα πρώτα μουσικά πειράματα. Για να περάσει σε μία αποθέωση μουσική, σε ένα κρεσέντο όπου τα σκίτσα του συνθέτη, μαζί με τις ερμηνείες (με την κυριολεκτική έννοια της λέξης) των μουσικών και τις μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν κοντά στον Χρήστου, πλησιάζουν την προσωπικότητα του συνθέτη. […] Ένα από τα πιο αξιόλογα ελληνικά ντοκιμαντέρ που προβλήθηκαν, σφύζει από μουσική και ένταση, προσφέροντας μια πολύτιμη ματιά στη ζωή ενός άγνωστου σε πολλούς, αλλά γοητευτικού συνθέτη.
Tyler Durden [cinepivates.com]
 
Μία καταπληκτική παρουσίαση για τη ζωή και την προσφορά στην ανθρωπότητα  και στον πολιτισμό τού μουσικού πρωτοπόρου Γιάννη Χρήστου.
Μαρία Κάτσιου [cinepivates.com]