Ο Γιάννης Χρήστου υπήρξε μια ιδιοφυής, φωτισμένη και συνάμα αινιγματική προσωπικότητα της άβαν γκάρντ μουσικής. Ταυτόχρονα είχε την μοναδικότητα ο όρος "πρωτοπορία" να βρίσκει στην περίπτωσή του την πιο βαθιά της ουσία, αφού ο δημιουργός αυτός υπήρξε βαθύτατα καλλιεργημένος, εργατικός και ορθολογιστής και με συμπαγή δομή πίσω από κάθε βήμα του. Με έναν τρόπο αναπάντεχο και μοιραίο συνάμα, την ίδια δομή έχει το δουλεμένο ντοκιμαντέρ του Κωστή Ζουλιάτη και των συνεργατών του που κατορθώνει να φωτίσει ολοκληρωμένα τον πυκνό και τραγικό βίο του μεγάλου Έλληνα. Μια δουλειά που συνδυάζει τις αρετές της υπομονετικής έρευνας, το αλάθητο και το συγκινησιακό των προφορικών μαρτυριών από ανθρώπους που έζησαν τον Χρήστου και την ίδια την προσωπική ματιά του σκηνοθέτη πάνω στον αινιγματικό δημιουργό. Ένα ντοκιμαντέρ που σε δονεί, όπως η ίδια η μουσική του Χρήστου.
Δημήτρης Ν.Μανιάτης [Τα Νέα]
 
Στην ταινία του για τον Γιάννη Χρήστου ο Κωστής Ζουλιάτης καταφέρνει να περάσει την αφοσίωση του μαθητή και την αγάπη του μουσικού για την ιστορία της τέχνης του. Δημιουργεί μια υποβλητική ατμόσφαιρα βασισμένη στην ίδια τη μουσική του πρόωρα χαμένου και εν πολλοίς άγνωστου συνθέτη με την οποία κατευθύνει τον θεατή ως το τέλος. Ένα ντοκιμαντέρ φλογισμένο και απολύτως τεκμηριωμένο.
Παναγιώτης Φραντζής [Unfollow]
 
Γιατί η ταινία τούτη -και κατ'επέκταση η αδέσμευτη από αρτηριοσκληρώσεις προσωπικότητα του συνθέτη- με τον τρόπο που εξυφαίνεται μέσα στα εναλλασσόμενα στοπ καρέ και τα σχόλια, καταφέρνει να σε «δαιμονίσει». [...] Είναι πραγματικά συγκλονιστικό πως μια άγνωστη μέχρι πρότινος εργογραφία ενός καλλιτέχνη, που φαντάζει ελιτίστικη και απροσπέλαστη, μέσα από αυτό το ντοκιμαντέρ να φτάνει να αγγίζει τα όρια του πανανθρώπινου και του ευπροσήγορου. Καταφέρνει μαγικά αλλά και βίαια, ανά στιγμές, να μπει μέσα σου όντως σαν δαίμονας.
Ηλίας Παυλόπουλος [Το Περιοδικό]
 
Παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ, αυτό το ταξίδι εξερεύνησης σε μετατρέπει από απλό θεατή της ζωής του Γιάννη Χρήστου σε κοινωνό μιας εμπειρίας που φεύγει από την μεγάλη οθόνη και απλώνεται στην αίθουσα. [...] Ενώ παράλληλα μεταξύ των ήχων και των συνεντεύξεων, η οθόνη γεμίζει με εικόνες της ανθρώπινης ιστορίας των τελευταίων χρόνων. Από το αντιπολεμικό κίνημα μέχρι το Occupy Wall Street, ο Ζουλιάτης μας θυμίζει πως το καλλιτεχνικό έργο μπορεί να είναι μια πολιτική πράξη, όταν ο καλλιτέχνης το επιλέγει. «Η μουσική πέθανε, ο άνθρωπος απέτυχε» είχε πει ο συνθέτης εν μέσω χούντας. Τόσα χρόνια μετά, στη μεγάλη οθόνη, ο ίδιος μας θυμίζει πως η μουσική ζει όσο ο άνθρωπος παλεύει για την ελευθερία του.
Κατερίνα Σταυρούλα [radiobubble.gr, Αναιρέσεις]
 
Ο σκηνοθέτης έχει αφήσει τη μουσική να μιλήσει και, ακόμα και αν κάποιος δεν είναι γνώστης του έργου του Χρήστου, μαγεύεται από αυτή την πρωτόγονη προσέγγιση της μουσικής. Ο καλύτερος φόρος τιμής π ου θα μπορούσε να αποτίσει ένας μουσικός (Ζουλιάτης) σε έναν άλλο (Χρήστου).
Αγγελική Στελλάκη [in.gr]
 
Το ντοκιμαντέρ «Anaparastasis: Η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου» για τη ζωή και το έργο του συνθέτη είναι αποκαλυπτικό. Όχι πως δεν γνωρίζαμε ότι ήταν ένας μεγάλος κι εκκεντρικός συνθέτης ο Γιάννης Χρήστου. Το είχαμε ακούσει εμείς οι μικρότεροι που δεν καταφέραμε να τον ζήσουμε. Ωστόσο δεν φανταζόμασταν το μέγεθος του ταλέντου του, το μεγαλείο του, αλλά και την τόσο παράδοξη ιδιοσυγκρασία του. [...] Το ντοκιμαντέρ του Κωστή Ζουλιάτη, μέλους των Night On Earth, είναι πολύ κατατοπιστικό. Με πλήθος στοιχείων, βίντεο και ανέκδοτες φωτογραφίες, με πλούσιο υλικό αποτέλεσμα πολυετούς κι ενδελεχούς έρευνας. Δείτε το και μάθετε για έναν κορυφαίο συνθέτη που απευθύνεται στο πλέον πεπαιδευμένο κοινό.
Δημήτρης Κανελλόπουλος [e-tetradio.gr]